wtorek, 27 stycznia 2015

Domowe sposoby na bolące stawy w medycynie ajurwedyjskiej


Autor: Anetta Konstantowska


Dobrym sposobem, który można wykorzystać, kiedy bolą stawy, jest termofor lub koc elektryczny, a także robienie gorących, suchych okładów na bolące miejsca. Włóż do bawełnianego lub lnianego woreczka ciepłą sól kamienną i ciepły piasek i połóż jako okład na stawy.

Olej rycynowy zmniejsza stan zapalny i ułatwia usunięcie toksyn z komórek, a zatem zanim zastosujesz rozgrzewający okład, nałóż na okolice chorego stawu warstwę oleju rycynowego.

Słońce działa podwójnie korzystnie na artretyczne stawy: promieniowanie słoneczne zapewnia lecznicze ciepło oraz pobudza produkcję witaminy D, która ma kluczowe znaczenie dla zdrowia okrężnicy i kości.

Opuchlizny stawów można zmniejszyć, nakładając na nie gęstą pastę z korzenia rabarbaru i czekając, aż wyschnie. Pasta z suszonego imbiru pomaga ciału wydalić toksyny znajdujące się głęboko w stawach (nie trzymaj jej jednak zbyt długo, bo może poparzyć skórę). Łagodząco i przeciwbólowo działają też okłady z korzenia żywokostu, podobne właściwości ma dziewanna. Do okładów można także używać pieprzu kajeńskiego i pokrzyw, aby pobudzić staw do samooczyszczenia, lecz nie powinny ich stosować osoby typu pitta. Nie należy ich także aplikować w przypadku silnego stanu zapalnego.

W stawach dotkniętych artretyzmem toksyny są głęboko umiejscowione, zatem każde nagromadzenie się dodatkowych toksyn w układzie trawiennym spowoduje nawrót lub zaostrzenie dolegliwości. W trakcie fazy zaostrzenia należy spożywać pokarmy lekkostrawne, półpłynne i w niewielkich ilościach.

Jeśli masz gruby nalot na języku, pij słabą herbatę z imbiru z cytryną i miodem. W fazie zaostrzenia spożywaj kleik ryżowy lub jęczmienny i rzadką zupę z fasoli mung. Wyeliminuj z diety na co najmniej sześć tygodni produkty smażone, nabiałowe, pokarmy spożywane bezpośrednio po wyjęciu z lodówki, biały cukier, wszystkie rodzaje alkoholu oraz wszystkie warzywa psiankowate. Do psiankowatych należą m.in. ziemniak, pomidor, bakłażan, papryka. 
Jeśli nie potrafisz zrezygnować z tytoniu, ogranicz jego ilość w jak największym stopniu. Jeśli używasz dużo chili, może to być częściowo przyczyną twojej choroby, dlatego należy go wyeliminować ze swej diety. Ogranicz ilość soli. Pij gorącą wodę.

Najlepsze smaki w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów to gorzki i ostry. Smaki te stosuje się do regulowania wata i usuwania toksyn. Ponieważ smak ostry działa rozgrzewająco, najlepiej jest aplikować substancje ostre w fazie remisji, aby aktywnie pobudzić ogień trawienny. Smak gorzki jest szczególnie potrzebny w przypadku silnego bólu całego ciała, utraty apetytu, utraty smaku, niestrawności i gorączki.

Choć na tym etapie wszystkie gorzkie substancje mogą działać leczniczo na artretyzm, każda z nich ma określone właściwości. Goryczka jest przydatna w razie braku apetytu i niestrawności. Aloes działa łagodząco na układ trawienny i oczyszcza wątrobę. Berberys i mniszek również doskonale oczyszczają wątrobę. Jukka koi ból stawów. Korzeń lukrecji ma działanie przeciwzapalne. Berberys, echinacea i gorzknik pomagają usuwać pasożyty.
Powszechnie znane zioła o smaku ostrym to: bazylia, kłącze tataraku, kocimiętka, koper, kozieradka, czosnek, imbir, bylica, pietruszka, mięta pieprzowa, kurkuma, waleriana, bukwica lekarska. Gatunki mięty, choć ostre, zasadniczo nie nasilają pitta, o ile nie stosuje się ich w nadmiarze. To samo odnosi się do kurkumy.

Prosty przepis na dolegliwości reumatyczne, zwłaszcza dotykające tylko jednego stawu, jest następujący: rozgnieć ząbek czosnku w łyżce mleka i zjedz go zaraz przed snem. Choć w tej chorobie produkty nabiałowe są zabronione, to niewielka ilość mleka będzie doskonałym nośnikiem czosnku i złagodzi jego drażniące, rozgrzewające działanie.

Opracowanie na podstawie:
Joga ziół. Ziołolecznictwo ajurwedyjskie. Dawid Frawley, Vasant Lad. Książka ukazała się w serii a-ajurweda.pl, nakładem wydawnictwa A-ti information services, Kraków 2012.

po więcej informacji zapraszamy na
www.a-ajurweda.pl oraz www.zielonysklep.com
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

poniedziałek, 26 stycznia 2015

Zioła i infekcje pasożytnicze -ziołolecznictwo, medycyna niekonwencjonalna


Autor: Anetta Konstantowska



Jedną z przyczyn występowania infekcji pasożytniczych jest niestrawiony pokarm, który blokuje drogi pokarmowe, stając się w końcu pożywką dla pasożytów. Zioła, które pomagają zniszczyć i usunąć pasożyty, klasyfikowane są jako zioła czerwiogubn

Infekcje pasożytnicze leczy się za pomocą terapii oczyszczającej z toksyn, gdyż terapie tonizujące podtrzymują jedynie zakażenia.

Zioła, które pomagają zniszczyć i usunąć pasożyty, klasyfikowane są jako zioła czerwiogubne. W ajurwedzie tym pojęciem obejmuje się wszystkie infekcje pasożytnicze, bakteryjne, grzybicze i drożdżakowe. Zioła czerwiogubne są skuteczne w leczeniu powyższych chorób, a ponadto stosuje się je przy rozległych infekcjach drożdżakami candida albicans oraz związanych z nimi alergiach pokarmowych.
Ajurweda diagnozuje zakażenie pasożytami na podstawie nasilenia doszy, przez którą one się objawiają. Pasożyty typu kapha znajdują się przede wszystkim w śluzie lub flegmie, pasożyty typu pitta – we krwi, a pasożyty typu wata – w kale. Należy ostrożnie leczyć zarówno nasiloną doszę, jak również określony rodzaj pasożytów.

Działanie antypasożytnicze mają przede wszystkim zioła o smaku ostrym lub gorzkim, jednakże jest to często kwestia specjalnej potencji rośliny niż właściwości energetycznych. Należy zachować ostrożność, jeśli stosujemy gorące i ostre zioła czerwiogubne u osób typu pitta lub zimne, gorzkie zioła u osób typu wata.

Najważniejsze zioła antypasożytnicze to: ajwan, asafetyda, pieprz kajeński, goździki, czosnek, gorzknik, mięta, granat, jesion kolczasty, nasiona dyni (skuteczne przede wszystkim w zwalczaniu tasiemca), tymianek, bylica, piołun.
Jeśli chodzi o właściwości lecznicze granatu, to pomaga on zwalczyć chroniczne biegunki, pasożyty (tasiemce) i zaburzenia jelitowo-żołądkowe. Mango już od wieków było stosowane w ajurwedzie do leczenia pasożytów przewodu pokarmowego, biegunki i chronicznej dyzenterii.

Papaja to owoc, który stosuje się w ajurwedzie na różne schorzenia, m.in. na niestrawność, hemoroidy, chroniczną biegunkę oraz pasożyty przewodu pokarmowego. Dojrzała papaja spożywana codziennie jest doskonałym sposobem na zlikwidowanie chronicznych zaparć u wata. Nasiona i mleczny sok z niedojrzałej papai jest jednym z najlepszych sposobów na pozbycie się pasożytów (nicieni) u dzieci.

Asafetyda ogranicza oraz hamuje rozrost pasożytów w jelicie grubym.
Należy pamiętać, że robaki i pasożyty często są przyczyną ostrych stanów chorobowych, które powinien leczyć wykwalifikowany praktyk.

Opracowanie na podstawie:
Joga ziół. Ziołolecznictwo ajurwedyjskie. Dawid Frawley, Vasant Lad. Książka ukazała się w serii a-ajurweda.pl, nakładem wydawnictwa A-ti information services, Kraków 2012.

po więcej informacji zapraszamy na
www.a-ajurweda.pl oraz www.zielonysklep.com
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

niedziela, 25 stycznia 2015

Jak pokonać raka? 10 wskazówek


Autor: Aneta Idzik


"Każdy będzie miał raka, musi go tylko dożyć". To zdanie najlepiej wyjaśnia cel naszego działania. Po prostu musimy tak żyć, żeby nie dożyć momentu wystąpienia raka.

Mówienie, że możemy zapobiec wystąpieniu raka, nie jest do końca prawdziwe. W pewnym momencie naszego życia uszkodzenia DNA stają się na tyle nieodwracalne i ulegają kumulacji, że nic nam już nie pomoże. Po prostu zawodzą mechanizmy naprawy tych uszkodzeń, takie jak aktywność niektórych enzymów - topoizomeraz i polimeraz DNA. Uszkodzenia te ulegają stopniowej kumulacji, co prowadzi do powstania dysplazji małego stopnia, potem dysplazji średniego i dużego stopnia, aż w końcu rozwija się rak - carcinoma in situ, na tym etapie wyleczalny w prawie 100% przypadków (stadium "0"). Jeżeli zmiana nie zostanie w porę zauważona, następuje progresja w raka inwazyjnego, o dużo gorszym rokowaniu.

Częstość i prawdopodobieństwo wystąpienia raka wzrastają z wiekiem. O ile w początkowej fazie, ryzyko wzrasta "liniowo", o tyle w pewnym momencie następuje przełamanie - i ryzyko wzrasta już wykładniczo. Dla jednej osoby będzie to 50 lat, dla innej 60 lat, dla jeszcze innej - 90 lat. Chodzi o to, żeby moment ten odsunąć w czasie. Bo jeżeli, dla przykładu, moment wykładniczego wzrostu ryzyka wystąpienia raka rozpocznie się w wieku 90 lat, to jest większe prawdopodobieństwo, że do tego czasu umrzemy na zawał serca, udar mózgu, lub "śmiercią naturalną", a nie z powodu cierpienia spowodowanego rakiem czy chemioterapią. Co drugi mężczyzna po 80 roku życia, który trafia na sekcję do zakładu patomorfologii lub medycyny sądowej, ma raka prostaty rozpoznanego po raz pierwszy w czasie wykonywania sekcji, mimo że to nie rak był bezpośrednią przyczyną zgonu, a pacjent nawet o nim nie wiedział.

1. Wzmocnij odporność
Wiadomo, że osoby chore na AIDS częściej zapadają na niektóre rodzaje nowotworów, takie jak chłoniaki, rak szyjki macicy czy guzy mózgu. Odporność organizmu ma duże znaczenie w usuwaniu komórek uszkodzonych lub zmienionych nowotworowo w pierwszym etapie zaawansowania raka. Zatem odporność odgrywa główną rolę zwłaszcza w zapobieganiu nowotworom, ale jest często nieskuteczna w zwalczaniu już powstałych nowotworów złośliwych. Przeczy to wcześniejszym poglądom, według których osoba chora na raka powinna wzmocnić swój układ odpornościowy tak, żeby pokonał raka. Niestety, najczęściej jest to niemożliwe. Dlaczego? W 2008 roku japońscy badacze odkryli antygen HLA-G na komórkach raka przełyku. Potem okazało się, że antygen ten występuje też na wielu innych złośliwych nowotworach - czerniaku, glejaku, raku płuc i innych. Antygen HLA-G łączy się z receptorami KIR na komórkach NK odpowiedzialnych za odporność przeciwnowotworową i przekazuje tym komórkom sygnał śmierci. Komórki NK ulegają w ten sposób apoptozie - śmierci programowej. Uczono nas w szkole, że komórki NK zabijają raka? Mała poprawka - komórki NK napływają, by zabić raka, ale najczęściej to rak zabija komórki NK.

2. Schudnij
Osoby otyłe mają nawet o 20% większe prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi i jelita grubego niż osoby szczupłe. U osób otyłych występuje większe stężenie estrogenów we krwi, odpowiedzialnych za wystąpienie estrogenozależnego raka piersi. Ponadto u tych osób obserwuje się większą aktywność kinazy mTOR blokowanej przez rapamycynę, odpowiedzialnej za nieprawidłowe i niekontrolowane podziały komórkowe.

3. Rzuć palenie
Zawarte w papierosach węglowodory aromatyczne - benzopiren, antracen, fenantren, pierwiastki promieniotwórcze (Cez, Polon), zwiększają ryzyko zwłaszcza raka płuc i pęcherza moczowego. Prawie 90% raków pęcherza moczowego jest skutkiem palenia nikotyny. Podobne działanie rakotwórcze występuje w dymie przy spalaniu marihuany, jednak oczyszczony THC może wykazywać nawet aktywność przeciwnowotworową.

4. Zrezygnuj z alkoholu
Alkohol nie ma bezpośredniego działania rakotwórczego, ale nasila działanie innych toksyn i sprawia, że
nieszkodliwe toksyny środowiskowe - protoksyny - ulegają przemianie w rakotwórcze toksyny.
Na przykład alkohol około 20-30 razy zwiększa ryzyko wystąpienia raka jamy ustnej i krtani u osoby, która jednocześnie pali papierosy i kilkanaście razy zwiększa ryzyko raka jelita grubego u osoby, która spożywa szkodliwe toksyny z pożywienia, ponieważ aktywuje cytochrom P-450 w nabłonku jelitowym i za jego udziałem protoksyny ulegają przemianie w toksyny już na poziomie błony śluzowej przewodu pokarmowego.

5. Spożywaj dużo wapnia.
Przyjmowanie wapnia w dawce 1000 mg dziennie w pożywieniu lub w postaci suplementów zmniejsza ryzyko zachorowania na raka jelita grubego. Wapń reguluje podziały komórkowe przez bezpośredni wpływ na cykliny i kinazy (enzymy szlaku cyklu komórkowego w nabłonku jelita), a ponadto tworzy trudno rozpuszczalne związki z kwasami żółciowymi, które dostają się z pęcherzyka żółciowego do dwunastnicy i do jelit, dzięki czemu ułatwia wydalanie tych soli, a razem z nimi innych toksyn środowiskowych.

6. Rodź dzieci i karm je piersią
Kobiety, które urodziły dziecko i karmią je piersią, mają mniejsze ryzyko zachorowania na raka piersi.

7. Spożywaj przeciwutleniacze
Dieta bogata w witaminę C i beta-karoten wykazuje działanie przeciwnowotworowe. Przeciwutleniacze zmniejszają ryzyko uszkodzeń DNA powstających pod wpływem wolnych rodników tlenowych, a witamina C ma dodatkowo działanie wzmacniające odporność komórkową nieswoistą. Wprawdzie nie ma doniesień, że doustnie podawana witamina C w dużych dawkach, powyżej kilkunastu gramów na dobę działa przeciwnowotworowo, jednak wykazano takie działanie przy pozajelitowym podawaniu witaminy C. Należy pamiętać, żeby nie łączyć witaminy C z posiłkiem bogato węglowodanowym, ponieważ glukoza osłabia działanie witaminy C, działając jako fałszywy, kompetycyjny zamiennik przy transporcie przezbłonowym (z uwagi na podobieństwo strukturalne witaminy C i glukozy).
Ponadto należy ostrożnie stosować takie przeciwutleniacze, jak kwasy tłuszczowe Omega-3 i witamina E, ponieważ łatwo ulegają utlenieniu z wytworzeniem szkodliwych produktów - w takim przypadku, przy diecie bogatej w kwasy Omega-3 (oleje), należy jednocześnie zwiększyć podaż witaminy C.

8. Lecz wszystkie przewlekłe stany zapalne
Przewlekły stan zapalny wywołany bakteriami lub wirusami może prowadzić do raka. Na przykład wirusowe zapalenie wątroby typu B i C zwiększa ryzyko raka wątroby, zakażenie H. pylorii zwiększa ryzyko chłoniaka żołądka z komórek MALT, zakażenie wirusem HPV zwiększa ryzyko raka szyjki macicy.

9. Ogranicz ryzykowne kontakty seksualne
Wirus HPV (niektóre serotypy) przenoszony podczas stosunków płciowych, wywołuje u kobiet raka szyjki macicy, u obu płci raka krtani, przełyku i raka odbytu, zaś u mężczyzn - raka prącia. Mężczyzna może się zarazić wirusem HPV i zachorować na raka przełyku lub krtani podczas stosunku oralnego.

10. Wykonuj badania przesiewowe
Rak wcześnie wykryty, jest najczęściej wyleczalny.
Badaj jelito grube - od 50 do 65 roku życia, raz na 10 lat, lub wcześniej, jeżeli jesteś z grupy ryzyka.
Wykonuj cytologię ginekologiczną - raz na 3 lata począwszy od rozpoczęcia aktywności seksualnej.
Zgłaszaj się na mammografię - pomiędzy 50 a 69 rokiem życia. Górna granica wieku nie oznacza, że powyżej tej granicy rak jelita grubego, piersi, czy szyjki macicy nie występuje, ale jest spowodowana brakiem uzasadnionych korzyści z wykonywania badań przesiewowych w tym wieku. Po prostu jest duże większe prawdopodobieństwo, że osoba w wieku 70 lat umrze z innego powodu niż rak jelita grubego lub piersi.

Polecamy:
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Piperyna - cenny przybysz z Indii


Autor: AniaGala



Czarny pieprz jest wykorzystywany we wschodniej medycynie od wieków. Ale dopiero niedawno naukowcy odkryli jego cenne właściwości w leczeniu otyłości, bielactwa, a nawet nowotworów. Czego nie wiemy (a powinniśmy) o tej niepozornej przyprawie?

Zielone pnącza pieprzu uprawiane są głównie w Indiach. To stamtąd przywędrowały do Europy i zawojowały nasze kuchnie. Pasjonaci gotowania pokochali pieprz za jego wyrazisty smak. Mało kto uświadamia sobie jednak, że za aromat przyprawy odpowiada piperyna (wierzchnia warstwa pieprzu). Została ona odkryta w 1891 roku przez duńskiego chemika Hansa Christiana Ørsteda.

Piperyna jako cichy uzdrowiciel

To nie przypadek, że ekstrakt z czarnego pieprzu cieszy się tak orgomną popularnoscią wśród dietetyków, lekarzy a nawet trenerów fitness. Międzynarodowi badacze udowodnili, że piperyna ma wszechstronne działanie:

* Polecana jest osobom z bielactwem. Zwiększa poziom melanocytów w organizmie (to one odpowiedzialne są za koloryt skóry).

* Ma korzystny wpływ oczyszczanie organizmu: działa moczopędnie, dezynfekując i lekko przeczyszczająco.
* Zbawiennie działa na trawienie: pobudza organizm do szybszego pozbywania się ubocznych produktów przemiany materii.
* Jest polecana osobom o zaburzonym wchłanianiu składników odżywczych: zwiększa ukrwienie przewodu pokarmowego. Pomaga to w przenikaniu składników pokarmowych z jelita do krwi i limfy.
* Doceniają ją osoby z nadwagą: Badania opublikowane w Journal of Agricultural and Food Chemistry ukazały, że piperyna potrafi skutecznie zahamować tworzenie się nowych komórek tłuszczowych.
* Często stosują ją sportowcy: wspomaga kształtowanie sylwetki i poprawia fizyczną wytrzymałość organizmu.

Obecnie w ogólnym obiegu pojawia się coraz więcej tabletek z piperyną. Standardowe stężenie substancji to 60-90%. Najskuteczniejsze są jednak ekstrakty z 95% zawartością piperyny. Otrzymanie takiego stężenia w domowych warunkach jest niemożliwe, ponieważ biały i czarny pieprz dostępny w sprzedaży, zawiera średnio jedynie od 5 do 10% piperyny. Natomiast zjedzenie pieprzu w dużych ilościach podrażnia żołądek oraz mogłoby przynieść negatywne skutki dla naszego przewodu pokarmowego. Dlatego najbezpieczniej sięgnąć po kapsułki oferowane przez przemysł farmaceutyczny i spożywczy tymbardziej, że zawierają one substancje pomocnicze, wspomagające działanie piperyny.


Więcej na ten temat znajdziesz tutaj: piperyna.
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

czwartek, 22 stycznia 2015

Pasternak zwyczajny, czyli oszukana pietruszka

Pasternak (źródło - wikipedia)
Pasternak zwyczajny, to zapomniana obecnie w Polsce roślina, którą można traktować jako warzywo.
Jeszcze na początku XX wieku  Polsce spożywano na przednówku dziko rosnące korzenie. 

I nic dziwnego, pasternak to dobre źródło witaminy C jak również A, PP i E. Ponadto zawiera dużo białka, skrobię i pektyny. Jest bogaty w błonnik, zawiera magnez, wapń, żelazo, fosfor i potas.
Jak widać, to prawdziwa bomba zdrowotna.

Zastosowanie w lecznictwie ludowym
Działa dobrze na układ pokarmowy: pobudza trawienie, "odkwasza" organizm,chroni przed kamieniami nerkowymi i żółciowymi. Działa moczopędnie.
W postaci olejku jest podawany jako środek przeciwbólowy, na obniżenie ciśnienia, na przeziębienie i dolegliwości reumatyczne.
  
Do spożycia w kuchni przygotowujemy go tak samo jak typową włoszczyznę.




piątek, 16 stycznia 2015

Czy rośliny strączkowe pomagają w odchudzaniu?

Bardzo ciekawy artykuł można przeczytać na portalu milion kobiet.

Jest to próba odpowiedzi na pytanie: czy groszek, bób i fasola pomagają w odchudzaniu?

Nie chcę trzymać czytelników w niepewności - okazuje się, że tak, że pomagają.
A więcej o tym TUTAJ

niedziela, 11 stycznia 2015

Gojnik (szałwia libańska) - zioło o wspaniałych właściwościach

Gnojnik (źródło: wikimedia)
Do dzisiaj w krajach Bliskiego Wschodu gojnik jest stosowany jako aromatyczny dodatek do herbaty.

Herbatka z gojnika jest szczególnie polecana dla osób, które dbają o dietę i prowadzą zdrowy tryb życia. Napar z niego zawiera wiele składników mineralnych: flawonoidy, taniny, przeciwutleniacze, żelazo, kobalt, cynk, potas i magnez. Dzięki temu picie herbaty korzystnie wpływa na zdrowie człowieka. 

Jak to często bywa, wiedza wypraktykowana wcześniej w lecznictwie ludowym została potwierdzona w wyniku badań przez uniwersyteckie ośrodki badawcze.

W krajach bałkańskich herbata z gnojnika była podawana na przeziębienie oraz w przypadku zapalenia oskrzeli.
Ponadto uważano, że usuwa zmęczenie, uspokaja i oczyszcza krew. Ponadto ma korzystny wpływ na stany zapalne, problemy z wątrobą, żołądkiem, nerkami i prostatą. Łagodzi dolegliwości reumatyczne i pomaga przy osteoporozie i w chorobach nowotworowych
I coś dla Panów - w Bułgarii gojnik jest cenionym afrodyzjakiem - zwanym też „bułgarską viagrą”.

sobota, 3 stycznia 2015

Mango - tajna broń przeciw nowotworom

Od dawna wiadomo, że owoce mango są wielkim składem witamin A, C, PP, E i B. Wiadomo też, że są one bogate w przeciwutleniacze, co sprawia, że ich spożywanie pomaga w zapobieganiu nowotworom.
Według dr Susanne Talcott, związki zawarte w mango „namierzają” komórki raka okrężnicy i piersi, a następnie je eliminują nie naruszając zdrowych komórek!

Ale to jeszcze nie koniec. Lekarze z Australii odkryli, że regularne jedzenie owoców mango pozwala na obniżenie poziom cukru we krwi a dodatkowo zmniejsza poziom "złego" cholesterolu.

Duża zawartość różnych, korzystnych dla zdrowia składników sprawia, że owoce są stosowane w kosmetyce.
I już na sam koniec - lekarstwo (czyli mango) jest po prostu smaczne :-)

A poniżej filmik instruktażowy jak powinno się obierać i jeść mango: