Przeciwwarunkowanie w uzależnieniach

Przeciwwarunkowanie (z języka angielskiego counterconditioning) to technika stosowana podczas terapii uzależnień, która ma na celu zastąpienie za pomocą procedur warunkowania, reakcji niewłaściwej nową reakcją (pożądaną).

To było tyle w skrócie naukowo, a teraz postaram się przełożyć na nasze.
Uzależnienia bardzo mocno zmieniają nasze zachowania, powodując że często nie zdajemy sobie sprawy, jak nasze codzienne, nawet proste czynności dostosowujemy do swojego nałogu. Dlatego terapeuta, często przy pomocy bliskich, szuka zdrowej alternatywy dla szkodliwych zachowań.
Brak takich atrakcyjnych zamienników stwarza wysokie ryzyko powrotu do zachowań problemowych lub zastąpienia jednego zachowania destrukcyjnego innym. Często zdarza się, że narkoman wychodzący z nałogu zaczyna pić alkohol, bywa też odwrotnie.
Jest to typowe odwracanie uwagi od używek i poszukiwanie takich aktywności, które wykluczają zachowanie problemowe i mogą osobie wychodzącej z nałogu dostarczyć przyjemności w inny sposób.

Jednym z powszechnie uznanych zamienników jest zwiększenie wysiłku fizycznego. Najlepiej, żeby to były regularne formy aktywności sportowej, np. udział w zawodach czy treningi w klubie. Nie ma znaczenia jaki jest to rodzaj ćwiczeń fizycznych, równie dobre będzie modne obecnie chodzenie z kijkami czy jazda na rowerze, bieganie.

Osoba wychodząca z uzależnienia powinna nauczyć się odpowiedni zrelaksować. Ma to pozwolić jej wyciszyć się, odprężyć i rozluźnić. Technik relaksacyjnych można nauczyć podczas udziału w warsztatach. Można również spróbować samemu, czytając literaturę fachową czy oglądają filmy edukacyjne.


Komentarze